ਹਸਤੀ ਸਿਰਿ ਜਿਉ ਅੰਕਸੁ ਹੈ ਅਹਰਣਿ ਜਿਉ ਸਿਰੁ ਦੇਇ ॥ ਮਨੁ ਤਨੁ ਆਗੈ ਰਾਖਿ ਕੈ ਊਭੀ ਸੇਵ ਕਰੇਇ ॥
ਇਉ ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪੁ ਨਿਵਾਰੀਐ ਸਭੁ ਰਾਜੁ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਕਾ ਲੇਇ ॥ (sggs 647-48).

The fundamental tenets in all of the world religions are essentially the same. For example, they all seem to be Love or service-oriented: Seva (pronounced Sevaa). Apparently, they all were motivated by a Higher desire to serve Higher Being and mankind. Therefore, the scriptures remind us that the aim of human life is to serve and love; without which this rare human birth will be wasted uselessly.

  • ਵਿਚਿ ਦੁਨੀਆ ਸੇਵ ਕਮਾਈਐ ॥ ਤਾ ਦਰਗਹਿ ਬੈਸਣੁ ਪਾਈਐ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਬਾਹ ਲੁਡਾਈਐੈ ॥: Vichi duneeaa sev kamaaeeai.Taa dargahi baisan paaeeai (sggs 26).
  • ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਦੇ ਨ ਕੀਨੀ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥: Gur kee sevaa kudae na keenee birthhaa janam guvaaeiaa (sggs 1130).
But, the question is: what is Sevaa? Who to serve? Who is most fit to be served? Since the Divine Principle, is without form, how can one serve Him? How can one go about serving mankind? In this context, with the help of the Divine Guide of the Gurbani (SGGS), this Reflection will attempt to reflect on the followings:
  • Sevaa: What is it?
  • External Sevaa
  • "Oobhee" Sevaa: Internal or Formless Sevaa
Sevaa: What Is It?

Simply put: Sevaa means that our thoughts, words, and our actions (Mann, Bachans, and Karma) are accompanied by the selfless love and compassion.

Spiritual longing of a spiritual seeker expresses through many manifestations such as singing God's glories, fixing his mind upon Him with deep Love and faith, Jap (repeating God's Name), rendering continuos service to others, etc. Hence the principles of a Divine Life are Sevaa and meditation (Simran) in Love and Truth. Therefore, Sevaa is an integral part of a Spiritual Path, where the seeker strives to serve with a smile without any thought of reward, recognition or personal gain of any sort.

  • ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਤਾ ਕਿਛੁ ਪਾਏ ਮਾਨ ॥: Aap guvaae sevaa kurae thaa kishh paaeae maan (sggs 474).
Why serve and love God and His creation? The Self can be seen or realized only when the unripe ego (Haume) is destroyed. Sincere and selfless work (Nishakaam Sevaa) performed in Love and Truth is said to be the most potent weapon to thin out this false ego. Accordingly, the scriptures and the Enlightened Beings urge seekers to seek out opportunities to Sevaa.
  • ਬਿਨੁ ਸੇਵਾ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਆ ਦੂਜੈ ਭਰਮਿ ਖੁਆਈ ॥: Bin sevaa kinai n paaeiaa dhoojai bharam khuaaee (sggs 1011).
The three means by which one can serve are: mind (Mann), speech (Bachan) and actions (Karma). Without sincere Sevaa, the scriptures call Jeeva (an individual being) to be stone-heartedly selfish, greedy, bonded to Maya, attached to evil passions, mammon-worshipper, fool, an ignorant being who serves only duality, and so on.
  • ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਘੋਰ ਅੰਧਾਰਾ ॥: Bin satgur sevae ghor andhaaraa (sggs 1054).
  • ਏਨੈ ਚਿਤਿ ਕਠੋਰਿ ਸੇਵ ਗਵਾਈਐ ॥: Enai chit kuthor sev guvaaeeai (sggs 146).
Thus, Sevaa does not mean mindlessly or superstitiously attending religious places, building temples, cooking or offering food in the temple, sweeping marble floors there, dusting shoes of attendees, offering flower garlands and fancy garments (Rumaalaas, etc.), mechanical reading of scriptures (ritual Paath Poojaa), attaining recognition to look good in the community, singing Kirtan or preaching for making money, etc. The true Sevaa is Dharma performed consciously. To put it otherwise: the real Sevaa is Goodness in thought, word and deed.

Whether we know it or not, all of us are always engaged in serving something! The mode of one's Sevaa, however, depends on the mode of one's Spiritual understanding. Thus, depending on our Spiritual level, our Sevaa takes many forms and shapes. All types of Sevaa can be lumped in two categories: External Sevaa and Internal Sevaa.

  • ਅਨਿਕ ਭਾਂਤਿ ਕਰਿ ਸੇਵਾ ਕਰੀਐ ॥ ਜੀਉ ਪ੍ਰਾਨ ਧਨੁ ਆਗੈ ਧਰੀਐ ॥: Anik bhaanti kari sevaa kareeai. Jeeyu praan dhannu aagai dhreeai (sggs 391).
  • Man has three states. In the first state he does not focus on God, instead he adores and serves anyone and anything woman, man, wealth, children, stones, land. Next, when he acquires a certain knowledge and awareness, he does not serve other than God. Finally, when he progresses in this state, he falls silent: he says neither, "I do not serve God," nor, "I do serve God" - that is, he leaves both states (Sufi Rumi).
External Sevaa

Human life in the world is of two types. The first which the majority lead is materialistic or selfish wherein only the pursuit of worldly comforts and sense-pleasure is the sole motive. While the other is a God-centered life wherein all actions are oriented to realizing the real Self within. A person in God-centered life is said to be a true devotee and whatever he gets in life is accepted by him as the Divine Grace.

Based on these two types of human life, external Sevaa can be divided into two categories: (a) selfish external Sevaa, and (b) unselfish or Nishakaam external Sevaa. In simple terms, selfish Sevaa results from selfish lifestyle of noncommitment and unexamined egocentricities or ignorance. On the other hand, unselfish Sevaa results from Goodness.

Devoid of Love and Truth, selfish Sevaa is performed by those who follow the path of worldly desires and fear. To say it in other way, they want something of the sense-world in exchange for their Sevaa. The scriptures thunder that Love and Truth cannot grow out of such mundane bargaining.

  • ਮਨਮੁਖ ਸੇਵਾ ਜੋ ਕਰੇ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥ ਪੁਤੁ ਕਲਤੁ ਕੁਟੰਬੁ ਹੈ ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਵਧਾਇ ॥: Manmukh sevaa jo karae doojai bhaai chit laai. Putt kalat kattamb hai Maya mohu vadhaai (sggs 1422).
  • ਪਲਚਿ ਪਲਚਿ ਸਗਲੀ ਮੁਈ ਝੂਠੈ ਧੰਧੈ ਮੋਹੁ ॥: Palachi palachi sagalee muee jhoothai dhundhhai mohu (sggs 133).
Why do we think there is so much religious, political and social corruption in the world? Because, in utter selfishness, the majority of us serve only our material desires and fear. We use our mind, body and wealth for selfish and unworthy purpose. In other words, our so called Sevaa to God or mankind is self-centered. AnySevaa done in selfishness, therefore, is said to be the act of small mindedness (ego personified individuality); which is an indication of one's bondage to ignorance, false ego or duality (Doojaa Bhaav).
  • ਦੂਜਾ ਸੇਵਨਿ ਨਾਨਕਾ ਸੇ ਪਚਿ ਪਚਿ ਮੁਏ ਅਜਾਣ ॥: doojaa sevan Naanakaa sae pachi pachi mueae ajaan (sggs 315).
  • ਮਤਿ ਥੋੜੀ ਸੇਵ ਗਵਾਈਐ ॥: Mati thorhee sev gavaaeeai (sggs 468).
  • ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵ ਨ ਕੀਤੀਆ ਸਬਦਿ ਨ ਲਗੋ ਭਾਉ ॥ ਹਉਮੈ ਰੋਗੁ ਕਮਾਵਣਾ ਅਤਿ ਦੀਰਘੁ ਬਹੁ ਸੁਆਉ ॥ : Satgur kee sev na keeteeyaa sabad na laggo bhaayu. Haumai rog kamaavanaa ati deeragh bahu suyaayu (sggs 850).
Scriptures tell us selfishness is the source of all evil and suffering in the world. To be selfish is to serve Maya, and to serve Maya is to pass life in self-conceit. Thus, selfishness is nothing but a perverted son of the spiritually blind ego-mind. Under the spell of this ignoble or demon-mind quality, one is concerned excessively or exclusively with himself, seeking or concentrating on one's own selfish ideas and agenda. It is the selfish, misguided man who does not give anything, but tries to misappropriate everything from the world for his own sense-gratification. In such inner darkness, man serves others to fulfill his material desires. For the sake of never-lasting pleasures, he thus becomes slave of worldly objects and creates hell for himself and for others to suffer and struggle.
  • ਚੇਰੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰਹਿ ਠਾਕੁਰੁ ਨਹੀ ਦੀਸ ॥: Cheree kee sevaa kurahi thaakur nahee deesai (sggs 229).
  • ਵਜਹੁ ਸਾਹਿਬ ਕਾ ਸੇਵ ਬਿਰਾਨੀ ॥: Vajahu saahib kaa sev biraanee: He takes his wages from his Lord, but he serves another (sggs 376).
  • ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਛੋਡਿ ਬਿਖਿਆ ਲੋਭਾਣੇ ਸੇਵਾ ਕਰਹਿ ਵਿਡਾਣੀ ॥: Anmrit shoddbikhiaa lobhaane sevaa karahi vidaanee (sggs 31).
  • ਸੁਖ ਕੈ ਹੇਤਿ ਬਹੁਤੁ ਦੁਖੁ ਪਾਵਤ ਸੇਵ ਕਰਤ ਜਨ ਜਨ ਕੀ ॥ ਦੁਆਰਹਿ ਦੁਆਰਿ ਸੁਆਨ ਜਿਉ ਡੋਲਤ ਨਹ ਸੁਧ ਰਾਮ ਭਜਨ ਕੀ ॥੧॥: Sukh kai heti bahutu dukhu paavat sev karat jan jan kee. Duaarahi duaari suaan jiou dolat nah sudh Raam bhajan kee ||1|| (sggs 411).
  • ਧਰਣੀਧਰੁ ਤਿਆਗਿ ਨੀਚ ਕੁਲ ਸੇਵਹਿ ਹਉ ਹਉ ਕਰਤ ਬਿਹਾਵਥ ॥: Dharneedhar tiaag neech kul sevahi hayu hayu karat bihaavath (sggs 1001).
  • ਕਾਹੂ ਬਿਹਾਵੈ ਸੇਵਾ ਜਰੂਰਤਿ ॥: Kaahoo bihaavai sevaa jaroorat (sggs 914).
  • ਸਤਿਗੁਰੁ ਨ ਸੇਵਹਿ ਮਾਇਆ ਲਾਗੇ ਡੂਬਿ ਮੂਏ ਅਹੰਕਾਰੀ ॥: Satgur na sevahi maya laage doob mooeae ahankaaree (sggs 911).
Depending upon one's emotional feelings and motives, one's selfish Sevaa can take many forms such as serving body, serving mind (worship, reading of scriptures, prayers, Karamkaand, etc.), serving animalistic instincts, serving family members and relatives or friends in emotional attachment (Moh), serving fear, serving desires and cravings, serving images or idols, serving demigods, serving doubts, serving lust and greed, serving pride, serving jealousy, serving sense-slavery, serving special days or months (fasting, rituals, etc.), serving cults, serving customs and rituals, serving religious rituals (pilgrimage, bathing at shrines, giving alms, Paath-Poojaa, etc.), serving occult powers, and so on.
  • ਕਿਸੁ ਹਉ ਸੇਵੀ ਕਿਸੁ ਆਰਾਧੀ ਜੋ ਦਿਸਟੈ ਸੋ ਗਾਛੈ ॥: Kis hayu sevee kis aaraadhee jo disatai so gaashai (sggs 533).
  • ਥਿਤੀ ਵਾਰ ਸੇਵਹਿ ਮੁਗਧ ਗਵਾਰ ॥: Thitee vaar sevahi mugudh gavaar (sggs 843).
  • ਸੇਵਾ ਥੋਰੀ ਮਾਗਨੁ ਬਹੁਤਾ ॥: Sevaa thoree maagun bahutaa (sggs 738).
  • ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਜੀਅ ਕੇ ਬੰਧਨਾ ਵਿਚਿ ਹਉਮੈ ਕਰਮ ਕਮਾਹਿ ॥: Bin satgur seve jeea kae bandhanaa vich houmai karam kamaahi(sggs 589).
  • ਹਰਿ ਕੀ ਤੁਮ ਸੇਵਾ ਕਰਹੁ ਦੂਜੀ ਸੇਵਾ ਕਰਹੁ ਨ ਕੋਇ ਜੀ ॥ ਹਰਿ ਕੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਮਨਹੁ ਚਿੰਦਿਆ ਫਲੁ ਪਾਈਐ ਦੂਜੀ ਸੇਵਾ ਜਨਮੁ ਬਿਰਥਾ ਜਾਇ ਜੀ ॥੧॥: Har kee tum sevaa karahu doojee sevaa karahu n koi jee. Har ki sevaa te manahu chindiaa phal paaeeai doojee sevaa janam birathaa jaai jee ||1|| (sggs 490).
  • ਲੋਭ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਮਮਤਾ ਫੁਨਿ ਅਉ ਬਿਖਿਅਨ ਕੀ ਸੇਵਾ ॥ ਹਰਖ ਸੋਗ ਪਰਸੈ ਜਿਹ ਨਾਹਨਿ ਸੋ ਮੂਰਤਿ ਹੈ ਦੇਵਾ ॥: Lobh moh Maya mamataa fun ayu bikhian kee sevaa. Harakh sog parasai jih naahan so moorati hai devaa (sggs 220).
  • ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਛੂਟਨੁ ਨਹੀ ਮਨ ਬਉਰਾ ਰੇ ਛੂਟਨੁ ਹਰਿ ਕੀ ਸੇਵ ॥: Kahu Kabeer shhootanu nahee mann bouraa rae shhootanu hari kee sev(sggs 336).
Thus, most of our Sevaa is aimed at serving none other than Maya (illusion). Consequently, the religion or Dharma has been reduced to a mundane business. More the material desires, more the religious corruption (Dhaarmic Soude-Baajee)! After reading few religious texts, many become Parchaarak (Preachers), Paathee (professional readers of scriptures), Raagees (professional devotional singers), Bhais, priests, and so on. In the disguise of Dhaarmic Sevaa, they make money in the pretext of religion. This is nothing but all "Koorh-Kriya" - false practices in ego!
  • ਵਿਚਿ ਹਉਮੈ ਸੇਵਾ ਥਾਇ ਨ ਪਾਏ ॥ ਜਨਮਿ ਮਰੈ ਫਿਰਿ ਆਵੈ ਜਾਏ ॥: Vich houmai sevaa thai n paae. Janam marai fir aavai jaae (sggs 1071).
  • ਰੇ ਮਨ ਟਹਲ ਹਰਿ ਸੁਖ ਸਾਰ ॥ ਅਵਰ ਟਹਲਾ ਝੂਠੀਆ ਨਿਤ ਕਰੈ ਜਮੁ ਸਿਰਿ ਮਾਰ ॥: Re mann tahal hari sukh saar. Avar tahalaa jhootheeaa nit karai jamu siri maar (sggs 986).
  • ਅਬੇ ਤਬੇ ਕੀ ਚਾਕਰੀ ਕਿਉ ਦਰਗਹ ਪਾਵੈ ॥: Abe tabe kee chaakaree kiou daragah paavai (sggs 420).
  • ਕਰਮ ਧਰਮ ਪਾਖੰਡ ਜੋ ਦੀਸਹਿ ਤਿਨ ਜਮੁ ਜਾਗਾਤੀ ਲੂਟੈ ॥: Karam Dharam paakhand jo deesai tin jamu jaagaatee lootai (sggs 747).
  • ਦੂਜੀ ਸੇਵਾ ਜੀਵਨੁ ਬਿਰਥਾ ॥ ਕਛੂ ਨ ਹੋਈ ਹੈ ਪੂਰਨ ਅਰਥਾ ॥: Doojee sevaa jeevan birathaa. Kashoo n hoee hai pooran arathaa (sggs 1182).
  • ਮੂਰਖ ਅੰਧੇ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਸੇਵਹਿ ਮਾਇਆ ਕੈ ਬਿਉਹਾਰੀ ॥ ਅੰਦਰਿ ਕਪਟੁ ਉਦਰੁ ਭਰਣ ਕੈ ਤਾਈ ਪਾਠ ਪੜਹਿ ਗਾਵਾਰੀ ॥: Moorakh andhe trai gun sevahi Maya kai biouhaaree. Andari kapatu oudaru bharan kai taaee paath parrahi gaavaaree (sggs 1246).
  • ਜੋ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਸਾਕਤ ਕਾਮਨਾ ਅਰਥਿ ਦੁਰਗੰਧ ਸਰੇਵਦੇ ਸੋ ਨਿਹਫਲ ਸਭੁ ਅਗਿਆਨੁ ॥੨॥: Jo doojai bhaai saakat kaamanaa arath duragandh sarevade so nihafal sabh agiaan ||2|| (sggs 734).
  • ਬਧਾ ਚਟੀ ਜੋ ਭਰੇ ਨਾ ਗੁਣੁ ਨਾ ਉਪਕਾਰੁ ॥ ਸੇਤੀ ਖੁਸੀ ਸਵਾਰੀਐ ਨਾਨਕ ਕਾਰਜੁ ਸਾਰੁ ॥੩॥: Badhaa chattee jo bhare naa gun naa upkaar. Sethee khusee savaareeai Nanak kaaraj saar ||3||: Paying a fine under pressure ( ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੋਈ ਕੰਮ ਬੱਧਾ ਰੁੱਧਾ ਕਰੇ - doing something under preassure such as performing for the sake of making money or living, etc.,) does not bring either merit or goodness (to oneself or to others). That alone is a good deed, O Nanak, which is done happily (ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ). ||3|| (sggs 787).
  • ਕਰਮ ਕਰਤ ਬਧੇ ਅਹੰਮੇਵ ॥ ਮਿਲਿ ਪਾਥਰ ਕੀ ਕਰਹੀ ਸੇਵ ॥: Karam karat badhe ahanmev. Mil paathar kee karahee sev (sggs 324).
  • ਮਾਣਸ ਸੇਵਾ ਖਰੀ ਦੁਹੇਲੀ ॥ ਸਾਧ ਕੀ ਸੇਵਾ ਸਦਾ ਸੁਹੇਲੀ ॥: Maanas sevaa kharee duhelee. Saadh kee sevaa sadaa suhelee (sggs 1182).
Selfish service or "Koorh-Kriya" results in inflating egoism - lust, greed, anger, emotional attachment, false pride, enviousness, stubborn mindedness, sensual desires, foul-smelling urges, restlessness, agitation, uneasiness, hatred, the feeling of likes and dislikes (Doojaa Bhaav), contentions, violence, suffering, chaos, quarrel, anxiety, falsehood, corruption, and their numerous variations. In the process, our "Koorh-Kriya" gives rise to various cults and sects.
  • ਨਾਮ ਸੰਗਿ ਮਨਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨ ਲਾਵੈ ॥ ਕੋਟਿ ਕਰਮ ਕਰਤੋ ਨਰਕਿ ਜਾਵੈ ॥: Naam sangi mann preet na laavai. Koti karam karto narki jaavai (sggs 240).
On the name of serving religion, many pursue or force others to get converted to other religion (notably Christianity and Islaam). This is all ignorance in selfishness — lust and greed ("Kanik Kaamini"). If the aim of all religions is to serve the mankind and One God in Love and Truth, then where is the need for one to get himself converted to another religion, or pursue and force others for conversion?

The dignity of one's physical work consists in selfless service. Therefore, if we really want to help the planet, the scriptures and the Men of Light urge us to live a life of selfless Love and Compassion for all Beings. However, until we have become affectionately detached from the sense-world, greater Compassion and Love through our actions will not manifest!

The path of selfless service requires man to love and serve all with Godlike feeling. Such true selfless service is also called Karma Yoga — work as worship. In selflessly serving others we do not pause to think about fruits, rewards and recognition; for we renounce the sense of doership that "I am serving so and so". Instead, we develop the feeling that we are merely an instrument in God's hands, and our reward is in fact that He is using us in His Divine Play (Leelaa).

Mere physical ties cannot be called Love in the true sense of the term. A sincere and true devotee (Gurmukh) will exhibit this rare quality and serve mankind without expecting anything in return. So performing one's selfless Karma, while living amidst life's happenings or Maya, one comes to feel and yearn for All-pervading Reality. Thus, one's work becomes worship — he serves for the sake of serving!

  • ਸੇਵਾ ਕਰਤ ਹੋਇ ਨਿਹਕਾਮੀ ॥ ਤਿਸ ਕਉ ਹੋਤ ਪਰਾਪਤਿ ਸੁਆਮੀ ॥: Sevaa karat hoi nihakaamee. Tis ko hot paraapat suaamee: One who performs selfless service, without thought of reward, will attain God (sggs 286).
While selfish Sevaa thickens our ego ( Haume), the selfless Sevaa helps thin it. Selfless Sevaa to mankind, thus, makes us detached and free from the world of mortals. Such Nishkaam Sevaa must start at home, and then radiate out.

Thinning of our ego is very essential in that we cannot render Transcendental Sevaa ("Oobhee" Sevaa) to the Self with unripe ego. The spirit of selfless Sevaa must spring from our true Love and truthfulness. During such selfless Sevaa, our heart expands with deepened and widened sense of contentment, kindness, mercy, and goodwill to all. A seeker who meditates (Jap or Naam-Simran) with such a pure heart, filled with Love and Truth, alone can soar to the Spiritual heights within him!

  • ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਸੋ ਕਰੇ ਜਿਸੁ ਬਿਨਸੈ ਹਉਮੈ ਤਾਪੁ ॥: Satgur kee sevaa so kare jis binsai houmai taapu (sggs 45).
  • ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਕਰਹੁ ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਜਨ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਰੰਗਿ ਭੀਨਾ ਹੇ ॥: Houmai maari karahu gur sevaa jan Naanak har rang bheenaa he (sggs 1028).
"Oobhee" Sevaa: Internal or Formless Sevaa

External Sevaa is not an end in itself! It is the Eternal Sevaa to the Self that is considered as the ultimate good that a Spiritual aspirant can aspire for as the fruit of all his self-efforts. We all are full of Love. However, due to mental conditioning, almost all of our Love is wrongly employed now in the false worldly attachments and adventures — all in vain. But if we withdraw our scattered mind and love from those avenues of foolish investment, and reinvest it at the alter of the Real Self within, we are promised the highest dividend! The Gurbani calls it "Oobhee" Sevaa — Internal, Formless or Transcendental Service, which is an end in itself! Here the devotee in the Transcendental Realm engages with alertness in the service of the Divine Essence within. Thus, it starts within and then radiates out!

  • ਹਸਤੀ ਸਿਰਿ ਜਿਉ ਅੰਕਸੁ ਹੈ ਅਹਰਣਿ ਜਿਉ ਸਿਰੁ ਦੇਇ ॥ ਮਨੁ ਤਨੁ ਆਗੈ ਰਾਖਿ ਕੈ ਊਭੀ ਸੇਵ ਕਰੇਇ ॥ ਇਉ ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪੁ ਨਿਵਾਰੀਐ ਸਭੁ ਰਾਜੁ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਕਾ ਲੇਇ ॥: Hastee siri jiou ankasu hai ahirani jiou siru dei. Manu tanu aagai raakhi kai Oobhee Sevaa karei. Eiou gurmukhi aapu nivaareeai sabhu raaju sarisati kaa lei (sggs 647-48).
  • ਬਰਸੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਧਾਰ ਬੂੰਦ ਸੁਹਾਵਣੀ ॥ ਸਾਜਨ ਮਿਲੇ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ਹਰਿ ਸਿਉ ਪ੍ਰੀਤਿ ਬਣੀ ॥ ਹਰਿ ਮੰਦਰਿ ਆਵੈ ਜਾ ਪ੍ਰਭ ਭਾਵੈ ਧਨ ਊਭੀ ਗੁਣ ਸਾਰੀ ॥ ਘਰਿ ਘਰਿ ਕੰਤੁ ਰਵੈ ਸੋਹਾਗਣਿ ਹਉ ਕਿਉ ਕੰਤਿ ਵਿਸਾਰੀ ॥ ਉਨਵਿ ਘਨ ਛਾਏ ਬਰਸੁ ਸੁਭਾਏ ਮਨਿ ਤਨਿ ਪ੍ਰੇਮੁ ਸੁਖਾਵੈ ॥ ਨਾਨਕ ਵਰਸੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਾਣੀ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਘਰਿ ਆਵੈ ॥: Barasai amrit dhaar boond suhaavanee. Saajan milae sahaji subhaae har sio preeti banee. Har mandar aavai jaa prabh bhaavai dhann Oobhee gun saaree. Ghari ghari kant ravai sohaagan ho kio kanti visaaree. Ounavi ghan shaaeae barasu subhaaeae mani tani praem sukhaavai. Naanak varasai amrit bani kar kirapaa ghari aavai (sggs 1107).
  • ਊਭੇ ਸੇਵਹਿ ਅਲਖ ਅਪਾਰੈ ॥: Oobhae sevahi alakh apaarai (sggs 1022).
  • ਸਚੁ ਕਰਣੀ ਅਭ ਅੰਤਰਿ ਸੇਵਾ ॥: Such karanee abh antar sevaa (sggs 224).
  • ਭਾਈ ਰੇ ਸਾਚੀ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵ ॥: Bhaaee rae saachee satgur sev (sggs 53).
  • ਝੂਠੁ ਝੂਠੁ ਝੂਠੁ ਝੂਠੁ ਆਨ ਸਭ ਸੇਵ ॥: Jhooth jhooth jhooth jhooth aan sabh sev (sggs 1166).
The Self is the Satguru (also called Saadh, Saadhoo, Sant, Sajjan, Sahib, Mahaan Purakh, Divine Essence and Supreme Truth). And This Satguru resides nowhere but in the core of our Inner Being. How we know this to be true? Here Baabaa Nanak reveals this Truth to us:
  • ਭੂਲੀ ਭੂਲੀ ਮੈ ਫਿਰੀ ਪਾਧਰੁ ਕਹੈ ਨ ਕੋਇ ॥ ਪੂਛਹੁ ਜਾਇ ਸਿਆਣਿਆ ਦੁਖੁ ਕਾਟੈ ਮੇਰਾ ਕੋਇ ॥ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਾਚਾ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਾਜਨੁ ਉਤ ਹੀ ਠਾਇ ॥: (sggs 1087).
  • ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਚੀ ਵਡਿਆਈ ॥: Nanak saahibu mani vasai sachee vadiaaee (sggs 420).
  • ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਸੋਈ ॥: Sachaa saahib mani vasai vasiaa mani soi (sggs 420).
  • ਹਉ ਢੂਢੇਦੀ ਸਜਣਾ ਸਜਣੁ ਮੈਡੇ ਨਾਲਿ ॥: Hau dhoodhedee sajjanaa sajjan maide naal (sggs 1384).
  • ਗੁਰਸਿਖਾ ਅੰਦਰਿ ਸਤਿਗੁਰ ਵਰਤੈ ॥: Gursikhaa andar satgur vartai (sggs 312).
  • ਗੁਰਮੁਖਿ ਢੂੰਢਿ ਢੂਢੇਦਿਆ ਹਰਿ ਸਜਣੁ ਲਧਾ ਰਾਮ ਰਾਜੇ ॥: Gurmukhi dhoondh dhoondhediaa hari sajjanu ladhaa raam raaje (sggs 449).
  • ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੯ ॥ ਕਾਹੇ ਰੇ ਬਨ ਖੋਜਨ ਜਾਈ ॥ ਸਰਬ ਨਿਵਾਸੀ ਸਦਾ ਅਲੇਪਾ ਤੋਹੀ ਸੰਗਿ ਸਮਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਪੁਹਪ ਮਧਿ ਜਿਉ ਬਾਸੁ ਬਸਤੁ ਹੈ ਮੁਕਰ ਮਾਹਿ ਜੈਸੇ ਛਾਈ ॥ ਤੈਸੇ ਹੀ ਹਰਿ ਬਸੇ ਨਿਰੰਤਰਿ ਘਟ ਹੀ ਖੋਜਹੁ ਭਾਈ ॥੧॥ ਬਾਹਰਿ ਭੀਤਰਿ ਏਕੋ ਜਾਨਹੁ ਇਹੁ ਗੁਰ ਗਿਆਨੁ ਬਤਾਈ ॥ ਜਨ ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਆਪਾ ਚੀਨੈ ਮਿਟੈ ਨ ਭ੍ਰਮ ਕੀ ਕਾਈ ॥੨॥੧॥: (sggs 684).
  • ਸਭ ਕਿਛੁ ਘਰ ਮਹਿ ਬਾਹਰਿ ਨਾਹੀ ॥ ਬਾਹਰਿ ਟੋਲੈ ਸੋ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਹੀ ॥ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਜਿਨੀ ਅੰਤਰਿ ਪਾਇਆ ਸੋ ਅੰਤਰਿ ਬਾਹਰਿ ਸੁਹੇਲਾ ਜੀਉ ॥੧॥: Sabh kishu ghar mahi baahari naahee... (sggs 102).
  • ਦੇਖਹੁ ਅਚਰਜੁ ਭਇਆ ॥ ਜਿਹ ਠਾਕੁਰ ਕਉ ਸੁਨਤ ਅਗਾਧਿ ਬੋਧਿ ਸੋ ਰਿਦੈ ਗੁਰਿ ਦਇਆ ॥: Dekhahu acharaj bhaiaa. Jih thaakur kayu sunat agaadhi bodhi so ridai guri daya (sggs 612).
"Why serve the True Guru in the first place?", One may ask. A sincere Spiritual seeker (Sikh) strives to free himself from Maya by eradicating his ego-mind. He liquidates all his egoism and related selfishness through surrendering all his falsehood to God of his Heart. He thus unfurls within him the Divine Grace (Gur-Parsaad), Love, Beauty, Strength, Fearlessness and Spiritual Perfection, which is necessary to fathom glory of the Spirit. Those who do not engage in serving the True Guru within are called "Abhaage" or unfortunate.
  • ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਹੁ ਆਪਨਾ ਕਾਹੇ ਫਿਰਹੁ ਅਭਾਗੇ ॥ ਦੇਖਿ ਕਸੁੰਭਾ ਰੰਗੁਲਾ ਕਾਹੇ ਭੂਲਿ ਲਾਗੇ ॥: Satgur sevahu aapnaa kaahe phirahu abhaage. Dekhi kasumbhaa rangulaa kaahe bhooli laage (sggs 809).
  • ਜਾ ਕੀ ਸੇਵਾ ਸਰਬ ਨਿਧਾਨੁ ॥ ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਪੂਜਾ ਪਾਈਐ ਮਾਨੁ ॥ ਜਾ ਕੀ ਟਹਲ ਨ ਬਿਰਥੀ ਜਾਇ ॥ ਸਦਾ ਸਦਾ ਹਰਿ ਕੇ ਗੁਣ ਗਾਇ ॥: Jaa kee sevaa sarab nidhaan ... (sggs 184).
  • So serve God. That is the right path (Quraan, Suraa 19-36).
  • Take shelter in the understanding (Buddhi) that serving God is for your own good (Geetaa 2:49).
  • If you love me and follow my commandments, then you are my disciples indeed (Bible).
In True Guru is the True Guide, Intuitive Wisdom and Self-knowledge. The ultimate purpose of human birth is to pursue the Spiritual Path (Aatam Maarag) and realize one's true relationship with Him. Without awakening this Supreme Truth within, linking with the Supreme Reality is not possible. Consequently, one will remain empty of Inner experience of Blissful and Conscious Existence.

In other words, the awakening of the Satguru within is must for attaining Gur-Parsaad, Divine Blessing, Grace, Love, Joy, true Yoga, liberation from sense-slavery, mental purity, Self-knowledge (Aatam-Giaan), realization of the Gurmat (intuitive wisdom of the Gurbani), pure Bhagti (devotion), Eternal Anand (Blissful Realm), and so on. In other words, freedom from Maya (Cosmic Illusion) is impossible without realization of the Satguru within. Upon awakening of the Satguru in our bosom, Maya folds its tent and disappear; for the Satguru and Maya are of the opposing nature!

  • ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਜੋਗੁ ਨ ਹੋਈ ॥: Bin satgur seve jog na hoee (sggs 946).
  • ਜਗਦੀਸ ਸੇਵਉ ਮੈ ਅਵਰੁ ਨ ਕਾਜਾ ॥: Jagadees sevo mai avar na kaajaa (sggs 798).
  • ਹਰਿ ਜਨ ਕੀ ਸੇਵਾ ਜੋ ਕਰੇ ਇਤ ਊਤਹਿ ਛੂਟੈ ॥: Har jan kee sevaa jo karae eit ootahi shhootai (sggs 811).
  • ਅਪਨੀ ਸੇਵਾ ਆਪਿ ਕਰਾਈ ਗੁਰਮਤਿ ਅੰਤਰਿ ਜਾਗੀ ॥: Apanee sevaa aap karaaee guramati antar jaagee (sggs 667).
  • ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਜਗਤੁ ਮੁਆ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇ ॥: Bin satgur sevae jagat muaa birathaa janam gavaae (sggs 591)
  • ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤਪਾਂ ਸਿਰਿ ਤਪੁ ਸਾਰੁ ॥: Gur sevaa tapaan sir tapu saar (sggs 423).
  • ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਆਪੁ ਪਛਾਤਾ ॥: Gur sevaa te aap pashhaataa (sggs 415).
  • ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਤਾ ਮਲੁ ਜਾਏ ॥: Satgur sevae taa mallu jaaeae (sggs 116).
  • ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵ ਨ ਕੀਨੀ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥: Poorae gur kee sev na keenee birathaa janam gavaaeiaa (sggs 32).
  • ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਮੋਖੁ ਨ ਪਾਏ ॥: Naanak bin satgur sevae mokh na paaeae (sggs 88).
  • ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਭਗਤਿ ਕਮਾਈ ॥: Gur sevaa te bhagati kamaaee (sggs 1159).
  • ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਭਗਤਿ ਨ ਪਾਈਐ ਪੂਰੈ ਭਾਗਿ ਮਿਲੈ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਈ ॥: Bin satgur seve bhagati na paaeeai poorai bhaag milai prabh soee (sggs 1131).
  • ਸਗਲ ਭਗਤ ਜਾ ਕੀ ਕਰਦੇ ਸੇਵਾ ॥: Sagal bhagat jaa kee karadae sevaa (sggs 1078)
  • ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਗੁਰ ਭਗਤਿ ਹੈ ਵਿਰਲਾ ਪਾਏ ਕੋਇ ॥: Gur kee sevaa gur bagati hai viralaa paaeae koe (sggs 66).
  • ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਬਿਨੁ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਵੀ ਕਿਉ ਕਰਿ ਚੀਨਸਿ ਆਪੈ ॥: Gur sevaa bin bhagati na hovee kiyu kari cheenasi aapai (sggs 1013).
  • ਤਬ ਛੂਟੇ ਜਬ ਸਾਧੂ ਪਾਇਆ ॥: Tab shhoottae jab saadhhoo paaeiaa (sggs 1160).
This explains as to why there is so much gradation among the devotees in their experience of the Divine Essence. The Supreme Being is a boundless Ocean. Some just remain standing on the shore beholding its expanse, while others can only test its waters at the shore, however, only a few can delve deep into the ocean and gather the pearls from its floor! Those handful alone can fathom the glory of God who serve Him in Love and Truth.
  • ਇਕਿ ਖੜੇ ਰਸਾਤਲਿ ਕਰਿ ਮਨਮੁਖ ਗਾਵਾਰਾ ॥ ਇਕਨਾ ਪਾਰਿ ਲੰਘਾਵਹਿ ਆਪੇ ਸਤਿਗੁਰੁ ਜਿਨ ਕਾ ਸਚੁ ਬੇੜਾ ॥: Iknaa paari langhaavahi aapae satgur jin kaa sachu baerhaa. Ik kharhae rasaatal kari manmukh gaavaaraa(sggs 1080).
Everything we see in this world is perishable. There is only one thing permanent — the Self. Once the Self is realized through the "Oobhee" Sevaa, the Jeeva then becomes connected to the Infinite Consciousness. Without serving the Self, this true universal Oneness so much talked about in the Gurbani cannot be experienced. Therefore, as the scriptures reveal to us, the entire creation in some form is continually engaged serving Him. That include all of the so called demigods and goddesses, Maya, Yogis, ascetics, sages and other beings.
  • ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਏਕੁ ਨ ਹੋਈ ॥: Bin satgur seve ek n hoee (sggs 1057).
  • ਕੋਟਿ ਮਾਇਆ ਜਾ ਕੈ ਸੇਵਕਾਇ ॥: Koti maya jaa kai sevakaai (sggs 1156).
  • ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਰੁਦ੍ਰੁ ਤਿਸ ਕੀ ਸੇਵਾ ॥: Brahamaa bisanu rudru tis kee sevaa (sggs 1053)
  • ਨਾਰਦ ਸਾਰਦ ਸੇਵਕ ਤੇਰੇ ॥: Naarad saarad sevak tere (sggs 1028).
  • ਇੰਦ੍ਰ ਤਪੇ ਮੁਨਿ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ॥: Indara tape muni taeree sevaa (sggs 1034).
  • ਲਖ ਚਉਰਾਸੀਹ ਮੇਦਨੀ ਸਭ ਸੇਵ ਕਰੰਦਾ ॥: Lakh chouraaseeh medanee sabh sev karandaa (sggs 1096).
  • ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਭਿ ਤਾ ਕੀ ਸੇਵਾ ॥: Jeea jant sabh taa kee sevaa (sggs 1084)
Do we really know how to serve the Self? As indicated in the Gurbani, the majority of us do not know how to serve the Self. Why? Because, with the exception of very rare ones, the rest of us either have no inclination for Transcendental Knowledge or do not understand the language of the True Guru. Further, we do not want to abandon life's sensuousness. So conditioned and illusioned, the majority of us do not have the patience to go beyond the sense-bent mind. Also, to please our whims, fancies or ego we simply fail to accept or realize the Truth. Consequently, we find it very difficult to serve the Divinity. As a result, our practice of religion has become superfluous, self-deceiving, wasteful, delusory and full of worldly entanglements.
  • ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵ ਨ ਜਾਣੈ ਕੋਈ ॥: Gur kee sev na jaanai koee.
  • ਤਿਸੁ ਸੇਵਤ ਮਨਿ ਆਲਸੁ ਕਰੈ ॥: Tis sevat manni aalas karai (sggs 913).
  • ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਗਾਖੜੀ ਸਿਰੁ ਦੀਜੈ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥: Satgur kee seva...(sggs 649).
  • ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਸੇਵਾ ਨ ਹੋਵਈ ਤਾ ਮਨੁ ਬਿਰਥਾ ਜਾਇ ॥: (sggs 560).
  • ਕਿਸੁ ਹਉ ਸੇਵੀ ਕਿਸੁ ਆਰਾਧੀ ਜੋ ਦਿਸਟੈ ਸੋ ਗਾਛੈ ॥: Kis ho sevee kis aaraadhhee jo dhisuttai so gaashhai (sggs 533).
  • ਅਵਰੁ ਦੂਜਾ ਕਿਉ ਸੇਵੀਐ ਜੰਮੈ ਤੈ ਮਰਿ ਜਾਇ ॥: Avar doojaa kio seveeai janmai tai mar jaae (sggs 509).
As repeatedly mentioned in the Gurbani, the human form is best suited for serving God, and the means for realizing the privilege of performing service to Him is through "Oobhee" Sevaa. The question is: how can one go about rendering "Oobhee" Sevaa to the Formless Self? What does this Sevaa consist of?
  • ਭਈ ਪਰਾਪਤਿ ਮਾਨੁਖ ਦੇਹੁਰੀਆ ॥ ਗੋਬਿੰਦ ਮਿਲਣ ਕੀ ਇਹ ਤੇਰੀ ਬਰੀਆ ॥ ਅਵਰਿ ਕਾਜ ਤੇਰੈ ਕਿਤੈ ਨ ਕਾਮ ॥ ਮਿਲੁ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਭਜੁ ਕੇਵਲ ਨਾਮ ॥੧॥: Bhaee praapat maanukh dehureeaa. Gobind milan kee ih teree bareeaa. Avar kaaj terai kitai n kaam. Mil saadh sangat bhaj keval Naam ||1|| (sggs 12).
  • ਏਕੋ ਸੇਵੀ ਅਵਰੁ ਨ ਦੂਜਾ ॥: Eko sevee avar na doojaa (sggs 1136).
  • ਸੋ ਐਸਾ ਹਰਿ ਸੇਵਹੁ ਸੰਤਹੁ ਜਾ ਕੀ ਊਤਮ ਬਾਣੀ ਹੇ ॥: So aisaa har sevuhu santahu jaa kee ootam bani hae (sggs 1070).
  • ਸਫਲ ਸੇਵਾ ਗੋਪਾਲ ਰਾਇ ॥: Safal sevaa gopaal raae(sggs 1146).
  • ਸੇਵਾ ਏਕ ਨ ਜਾਨਸਿ ਅਵਰੇ ॥: Sevaa eaek na jaanas avarae (sggs 225).

A sincere seeker serves the Satgur with the Divine Name (Naam) —Ik Shabad, Ik Aakh, Bachan, Updes, Bani, Deekhiaa, Heeraa, Rattan, etc.. This is the "Oobhee" Sevaa: meditation on Illuminating Factor through His Naam (Shabad...), with deep faith and one-pointed concentration.

The Gurbani reveals to us two very important concepts. The first is that God has made man in His True Image ("Joti-Svaroopa"), hence, the man's real nature is Divine. And second, the only aim of human life is to realize the Essence of this Divinity. If performed with concentration, intuitive understanding, determination,constancy, assiduousness and feeling, the Naam will open a person to himself - it will bring the person face to face with the Self within, the True Guru. No wonder the crux of devotional literature is the depiction of the glory of Divine Name!

  • ਨਾਮੁ ਹਮਾਰੈ ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵ ॥੧॥: Naamu hamaarai Gur kee sev||1|| (sggs 1145).
  • ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵਾ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜੳਏ ॥: Satgur sevaa naam drirhaae (sggs 1175).
  • ਸਤਗੁਰ ਕਾ ਭਾਣਾ ਮੰਨਿ ਲਈ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥ ਏਹਾ ਸੇਵਾ ਚਾਕਰੀ ਨਾਮੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥: Satgur kaa bhaanaa mann layee vichahu aap gavaai. Ehaa sevaa chaakree Naam vasai manni aai (sggs 34).
  • ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਨਿ ਆਪਣਾ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰਿ ॥ ਸਤਿਗੁਰ ਕਾ ਭਾਣਾ ਮੰਨਿ ਲੈਨਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਰਖਹਿ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥: Satgur sevan aapnaa gur shabadee veechaar ... (sggs 1415).
  • ਹਰਿ ਸੰਤਸੰਗਤਿ ਜਨ ਸੁਣਹੁ ਭਾਈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਸੇਵਾ ਸਫਲ ਬਣੀ ॥: Hari sant sangati jan sunahu bhaaee gurmukhi hari sevaa safal banee (sggs 1115).
  • ਬੰਧਨਿ ਬਾਧਿਆ ਇਨ ਬਿਧਿ ਛੂਟੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੇਵੈ ਨਰਹਰੇ ॥੧॥: Bandhan baadhiaa in bidh shootai gurmukhi sevai narahare ||1|| (sggs 1112).
  • ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਸਾਚਾ ਸਦ ਸੇਵੇ ਸੁਖਦਾਤਾ ਹੇ ॥: Gurmukhi sabad vasai mann saachaa sad sevae sukhadaataa hae (sggs 1051).
  • ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਰਤਿਆ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਆ ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵ ਪਿਆਰੀ ਹੇ ॥: Har Har karatiaa mannu niramal hoaa gur kee sev piaaree hae (sggs 1050).
  • ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸਬਦਿ ਪਛਾਤਾ ॥: Gur sevaa te sabad pashhaataa (sggs 1045).
  • ਪੂਰਾ ਸੇਵਕੁ ਸਬਦਿ ਸਿਞਾਪ ॥: Pooraa sevak sabad sinjaapai (sggs 1045).
  • ਅਨਦਿਨੁ ਭਗਤਿ ਕਰੇ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੇਵਾ ਹੋਈ ਹੈ ॥: Anadin bhagti karae din raatee gurmukhi sevaa hoee hae (sggs 1045).
  • ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵ ॥: Sachai sabadi satgur sevai (sggs 1044).
  • ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਆਪੁ ਗਵਾਏ ॥: Satgur sevae aap gavaaeae (sggs 1044).
  • ਨਿਹਕਪਟ ਸੇਵਾ ਕੀਜੈ ਹਰਿ ਕੇਰੀ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਸਰਬ ਸੁਖ ਪਈਐ ॥: Nihakapat sevaa keejai hari kaeree taan maerae mann sarab sukh peeai (sggs 861).
  • ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਸਫਲੁ ਹੈ ਜੇ ਕੋ ਕਰੇ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥: Satgur kee sevaa safal hai jae ko karae chit laae (sggs 644).
  • ਆਪੁ ਛੋਡਿ ਸੇਵਾ ਕਰੀ ਪਿਰੁ ਸਚੜਾ ਮਿਲੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾੲ ॥: Aap shhodi sevaa karee pir sacharraa milai sahaji subhaaeae (sggs 583).
  • ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਤਿਲੁ ਨ ਤਮਾਇ ॥: Satgur seve til na tamaai (sggs 361).
  • ਨਾਮੋ ਸੇਵੇ ਨਾਮਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵੈ ॥: Naamo seve naam sahaj samaavai (sggs 232).
What is the process by which the Naam Sevaa is performed? Baabaa Nanak has revealed this secret to us in the Gurbani. He has explained the process exactly the way he did it! First of all, it must be performed with Sahaj, naturally and without stubborn mindedness. Second, when pronounced, the Shabad or Mantra must be pronounced properly, slowly, thoughtfully, with love, with feeling and concentration, spontaneously and mentally hearing its transcendental vibratory sound. Third, the half Mantra is repeated while inhaling (i.e., "Wahe"), and the other half while exhaling (i.e., "Guru"), effortlessly.
  • ਇਕਿ ਆਖਿ ਆਖਹਿ ਸਬਦੁ ਭਾਖਹਿ ਅਰਧ ਉਰਧ ਦਿਨੁ ਰਾਤਿ ॥: Eik aakh aakhehi subudh bhaakhehi arudhh ourudhh dhin raath (sggs 1239).
  • ਬਾਬੀਹਾ ਤੂੰ ਸਹਜਿ ਬੋਲਿ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸੁਭਾਇ ॥ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਤੇਰੈ ਨਾਲਿ ਹੈ ਸਤਿਗੁਰਿ ਦੀਆ ਦਿਖਾਇ ॥: Baabeehaa tu sahaj bol sachai shabad subhaai... (sggs 1420).
Since the Naam, Shabad or Hukam are one and the same, the Naam-Simran or Hukam Mannanaa (acceptance of Will or Bhaanaa) are essential the same. In nutshell, Sevaa of the Naam is the Sevaa of the Self! This is why the underlying message in all holy works is to always think of God. In the Kal Yuga, chanting of the Divine Name is said to be an effective, practical, and easy mean of liberation from bondage. With sincere and faithful practice, after the Naam Jap is perfected aloud, it becomes soft and then mental ("Ajappaa Jaap" or meditation). Without meditation on God, or Naam, all other Spiritual practices are zero.
  • ਨਾਮੋ ਸੇਵੇ ਨਾਮਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵੈ ॥: Naamo seve naam sahaj samaavai (sggs 232).
  • ਹੁਕਮੁ ਬੂਝੈ ਸੋ ਸੇਵਕੁ ਕਹੀਐ ॥: Hukam Boojhai so sevak kaheeai (sggs 1076).
  • ਸਤਗੁਰ ਕਾ ਭਾਣਾ ਮੰਨਿ ਲਈ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥ ਏਹਾ ਸੇਵਾ ਚਾਕਰੀ ਨਾਮੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥ ਨਾਮੈ ਹੀ ਤੇ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸੁਹਾਇ ॥: Satgur Kaa bhaanaa manni layee vichahu aap gavaae. Ehaa sevaa chaakree naamu vasia mani aae. Naame hee te sukh paaeeai sachai shabadi suhaai (sggs 34).
  • ਨਾਉ ਧਿਆਈਐ ਨਾਉ ਮੰਗੀਐ ਨਾਮੇ ਸਹਜਿ ਸਮਾਇ ॥: Naayu dhiaaeeai naayu mangeeai naame sahaji samaai (sggs 26).
  • ਅਜਪਾ ਜਾਪੁ ਨ ਵੀਸਰੈ ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਸਮਾਇ ॥ ਸਭਿ ਸਖੀਆ ਪੰਚੇ ਮਿਲੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਾਸੁ ॥ ਸਬਦੁ ਖੋਜਿ ਇਹੁ ਘਰੁ ਲਹੈ ਨਾਨਕੁ ਤਾ ਕਾ ਦਾਸੁ ॥: Ajappaa jaap na veesrai aadi ... (sggs 1291).
Realization of the Mool within (Source, Origin, Jot...) is the realization of the Naam and the Satguru within. Upon Realization, the Jeeva becomes one with the Naam - it's like when you stir the fire with a wooden stick, you burn the stick too! In this subtle form, the Naam is called "Anahad Dhuni", "Anahad Naad", "Anahad Bani", "Anhata Shabad", "Panch Shabad", "Gur Charan", "Gur-Moorati", "Amrit Dhaaraa", "Sahaj Avasthaa", "Anand Bhaiaa", "Brahm Giaan", "Gobind Gajjiyaa", and so on, which is beyond the reach of our bodily senses and the three modes of material nature.
  • ਅਨੰਦੁ ਭਇਆ ਮੇਰੀ ਮਾਏ ਸਤਿਗੁਰੂ ਮੈ ਪਾਇਆ ॥ ਸਤਿਗੁਰੁ ਤ ਪਾਇਆ ਸਹਜ ਸੇਤੀ ਮਨਿ ਵਜੀਆ ਵਾਧਾਈਆ ॥: Anandu bhaiaa meree maae stigur mai paaiaa. Satigur ta paaiaa sahaj setee mani vajeeaa vaadhaaiaa (sggs 917).
  • ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਨਾਉ ਪਾਇਆ ਵੁਠਾ ਅੰਦਰਿ ਆਇ ॥: Gur sevaa tae naao paaeiaa vuthaa andar aai (sggs 427).
  • ਪੰਚੇ ਸਬਦ ਵਜੇ ਮਤਿ ਗੁਰਮਤਿ ਵਡਭਾਗੀ ਅਨਹਦੁ ਵਜਿਆ ॥ ਆਨਦ ਮੂਲੁ ਰਾਮੁ ਸਭੁ ਦੇਖਿਆ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਗੋਵਿਦੁ ਗਜਿਆ ॥: Panche Shabad vaje mati gurmati vadabhaagee anhad vajjiyaa. Aanand mool Raam sabh dekhiyaa gur shaddee Gobind gajjiyaa (sggs 1315).
  • ਆਤਮੁ ਚੀਨਿ ਪਰਮ ਪਦੁ ਪਾਇਆ ਸੇਵਾ ਸੁਰਤਿ ਸਮਾਈ ਹੇ ॥੧੫॥: Aatam cheen param pad paaeiaa sevaa surati samaaee he ||15|| (sggs 1069).
  • ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਹਰਿ ਕੈ ਨਾਮਿ ਸਮਾਈ ਹੇ ॥: Satgur sevaa te sukh paaeiaa hari kai naami samaaee hae (sggs 1047).
  • ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਨਾਮੁ ਨ ਪਾਈਐ ਪੜਿ ਥਾਕੇ ਸਾਂਤਿ ਨ ਆਈ ਹੇ ॥: Bin satgur sevae naam na paaeeai parr thaakae saant na aaee hae (sggs 1046).
  • ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵਹਿ ਸੇ ਸੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਮਿਲਾਇਦਾ ॥: Satgur sevahi se sukh paavahi sachai sabad milaaidaa (sggs 1060).
  • ਗੁਰੁ ਸੇਵੀਜੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਜੈ ਜਿਸੁ ਲਾਵਹਿ ਸਹਜਿ ਧਿਆਨੋ ॥: Gur saeveejai Amrit peejai jis laavahi sahaji dhiaano (sggs 777).
  • ਬਰਸੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਧਾਰ ਬੂੰਦ ਸੁਹਾਵਣੀ ॥ ਸਾਜਨ ਮਿਲੇ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ਹਰਿ ਸਿਉ ਪ੍ਰੀਤਿ ਬਣੀ ॥ ਹਰਿ ਮੰਦਰਿ ਆਵੈ ਜਾ ਪ੍ਰਭ ਭਾਵੈ ਧਨ ਊਭੀ ਗੁਣ ਸਾਰੀ ॥: Barasai Amrit dhaar boond suhaavanee. Saajan milae sahaji subhaae hari sio preeti bunee. Hari mandar aavai jaa prabh bhaavai dhunn oobhee gun saaree (sggs 375).
  • ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੇਵਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸੁ ਪੀਜੈ ॥: Gurmukh sevaa Amrit ras peejai (sggs 161).
The True Wisdom, thus, is the Love of the Self. The benefits of this "Oobhee" Sevaa, as mentioned in the Gurbani, are as follows: it results in Sahaj-Avasthaa (natural state of Being), intuitive Peace and Poise (Sukha or Anand), Wisdom and Knowledge, the real Amrit (Immortality), Intuitive Understanding (Soojh-Boojh), Mukti (liberation), fulfillment, acceptance and honor, Self-realization, fearlessness, truthfulness, desirelessness, egolessnessness, victory over mind and Jagat, etc.
  • ਗੁਰ ਸੇਵ ਤਰੇ ਤਜਿ ਮੇਰ ਤੋਰ ॥: Gur sev tare taji maer tor (sggs 1170).
  • ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਖੁਲ੍ਹ੍ਹੇ ਕਪਾਟ ॥: Satgur seve khuleh kapaat (sggs 1139).
  • ਥਿਰੁ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਪਰਮੇਸਰੋ ਸੇਵਕੁ ਥਿਰੁ ਹੋਸੀ ॥: Thir paarbraham parmaesaro sevak thir hosee (sggs 1100).
  • ਜੋ ਤੁਧੁ ਸੇਵਹਿ ਸੇ ਤੁਧ ਹੀ ਜੇਹੇ ਨਿਰਭਉ ਬਾਲ ਸਖਾਈ ਹੇ ॥: Jo tudh sevehi sae tudh hee jaehae nirbho baal sakhaaee hae (sggs 1021).
  • ਗੁਰ ਸੇਵਕ ਕਉ ਬਿਘਨੁ ਨ ਭਗਤੀ ਹਰਿ ਪੂਰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆਨਾਂ ਹੇ ॥੫॥: Gur sevak kayu bigan na bhagtee hari poor drirraaeiaa giaanaan hae ||5|| (sggs 1075).
  • ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਤਾ ਮੁਕਤੁ ਹੋਵੈ ਪੰਚ ਦੂਤ ਵਸਿ ਆਇਆ ॥: Satgur seve taa mukat hovai panch doot vasi aaiaa (sggs 1068).
  • ਅਨੇਕ ਜਤਨ ਕਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀ ਵਸਿ ਨ ਹੋਈ ॥ ਕਾਮਿ ਕਰੋਧਿ ਜਲੈ ਸਭੁ ਕੋਈ ॥ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਮਨੁ ਵਸਿ ਆਵੈ ਮਨ ਮਾਰੇ ਮਨਹਿ ਸਮਾਇਦਾ ॥੧੫॥: Anek jatan kare indree vasi na hoee. Kaami krodhi jalai sabhyu koee. Satigur seve manu vasi aavai man maare manahi samaaidaa (sggs 1062).
  • ਗੁਰ ਸੇਵੇ ਜੇਵਡੁ ਹੋਰੁ ਲਾਹਾ ਨਾਹੀ ॥: Gur sevae jaevad hor laahaa naahee (sggs 1062).
  • ਨਾਨਕ ਸੇਵ ਅਪਾਰ ਦੇਵ ਤਟਹ ਖਟਹ ਬਰਤ ਪੂਜਾ ਗਵਨ ਭਵਨ ਜਾਤ੍ਰ ਕਰਨ ਸਗਲ ਫਲ ਪੁਨੀ ॥: Naanak sev apaar dev tattah khattah barat poojaa gavan bhavan jaatar karan sagal fal punee (sggs 1153).
  • ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਮੁਕਤਿ ਨ ਹੋਈ ਮਨਿ ਦੇਖਹੁ ਲਿਵ ਲਾਈ ਹੇ ॥: Bin satgur seve mukti na hoee mani dekhahu liv laaee hae (sggs 1046).
  • ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਭੂਖ ਗਵਾਈ ਹੇ ॥: Satgur sevae kee vadiaaee trisanaa bhookh gavaaee hae (sggs 1044).
  • ਜਿਨ ਪਾਇਆ ਤਿਨ ਪੂਛਹੁ ਭਾਈ ਸੁਖੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵ ਕਮਾਈ ਹੇ ॥: Jin paaeiaa tin pooshahu bhaaee sukh satgur sev kamaaee hae (sggs 1026).
Therefore, after having been fortunate to be born as a human being, we are urged by the Gurbani to use this life for serving the Self while living amidst the worldly activities; for He is the only "Sajjan Sant Pakkiaa" (Satguru), all else is "Kache" (false). Upon realizing this true Eternal Friend, one will come to know that the servitor (Sevak), serving (Sevaa), and the served (Bhagwaan) are one and the same! And that the Self, Satguru, God, Naam, Shabad, Hukam, etc., are not different from each other!
  • ਨਾਨਕ ਕਚੜਿਆ ਸਿਉ ਤੋੜਿ ਢੂਢਿ ਸਜਣ ਸੰਤ ਪਕਿਆ ॥: Nanak kacharriaa siou torri dhoondhi sajjan sant pakkiaa (sggs 1102 ).
  • ਹਉ ਢੂੰਢੇਂਦੀ ਸਜਣਾ ਸਜਣੁ ਮੈਡੈ ਨਾਲਿ ॥: Haou dhoondhendee sajjanaa sajjanu maidai naal (sggs 1318).
  • ਤਿਸੁ ਸੇਵੀ ਜੋ ਰਖੈ ਨਿਦਾਨਾ ॥: Tis sevee jo rakhai nidaanaa (sggs 1136).
  • ਆਪੇ ਠਾਕੁਰੁ ਆਪੇ ਸੇਵਕੁ ਸਭੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਗੋਵਿੰਦੇ ॥: Aape thaakur aape sevak sabh aape aapi govindae (sggs 800).
  • ਤੂ ਆਪੇ ਠਾਕੁਰੁ ਸੇਵਕੋ ਆਪੇ ਪੂਜੰਤਾ ॥: Tu aapae thaakur sevako aapae poojantaa (sggs 1095).
  • ਆਪੇ ਰਸੀਆ ਆਪਿ ਰਸੁ ਆਪੇ ਰਾਵਣਹਾਰੁ ॥: Aape riseeaa aapi rasu aape raavanhaar (sggs 23).
  • ਆਪ ਹੀ ਮੰਦਰੁ ਆਪਹਿ ਸੇਵਾ ॥: Aap hee mandaru aapahi sevaa (sggs 803
  • ਆਪੇ ਸਾਜੇ ਆਪੇ ਰੰਗੇ ਆਪੇ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥: Aape saaje aape range aape nadari kare (sggs 722).
  • ਓਤਿ ਪੋਤਿ ਸੇਵਕ ਸੰਗਿ ਰਾਤਾ ॥: Otipoti sevak sangi raataa. Prabh pratipaale sevak sukhdaataa (sggs 101).
  • ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਹਿ ਸੇ ਪਰਧਾਨਾ ॥: Satgur sevahi se pardhaanaa (sggs 1032).
  • ਧੰਨੁ ਸੇਵਕੁ ਸਫਲੁ ਓਹੁ ਆਇਆ ਜਿਨਿ ਨਾਨਕ ਖਸਮੁ ਪਛਾਤਾ ॥: Dhunn sevak safal ouhu aaeiaa jin Naanak khasam pashaataa (sggs 1000).
  • ਉਦਮੁ ਕਰਿ ਹਰਿ ਜਾਪਣਾ ਵਡਭਾਗੀ ਧਨੁ ਖਾਟਿ ॥: Uddam kar Hari jaapnaa badbhaagee dhan khaat (sggs 48).
Such realized person, the "Vadbhaagee" (fortunate one), is not only cherished by God, but he becomes like God - he acquires God's qualities. In other words, he links in Union with Him by dissolving himself into the Self. He thus merges in Spiritual Silence, the last state! The Gurbani confirms it as follows:
  • ਹਰਿ ਕਾ ਸੇਵਕੁ ਸੋ ਹਰਿ ਜੇਹਾ ॥ ਭੇਦੁ ਨ ਜਾਣਹੁ ਮਾਣਸ ਦੇਹਾ ॥: Hari kaa sevaku so hari jaehaa (sggs 1076).
  • ਜਿਨ ਸੇਵਿਆ ਜਿਨ ਸੇਵਿਆ ਮੇਰਾ ਹਰਿ ਜੀ ਤੇ ਹਰਿ ਹਰਿ ਰੂਪਿ ਸਮਾਸੀ ॥: Jin seviaa jin seviaa meraa Hari jee te Hari Hari roop samaasee (sggs 11).
  • ਜੋ ਤੁਧੁ ਸੇਵਹਿ ਸੇ ਤੁਧ ਹੀ ਜੇਹੇ ਨਿਰਭਉ ਬਾਲ ਸਖਾਈ ਹੇ ॥: Jo tudh sevahi se tudh hee jehe nirbhayo baal sakhaaee he (sggs 1021).
  • ਤੁਧੁਨੋ ਸੇਵਹਿ ਸੇ ਤੁਝਹਿ ਸਮਾਵਹਿ ਤੂ ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਦਾ ॥: Tudhno sevahi se tujhahi samaavahi tu aape mel milaaidaa (sggs 1060).
  • ਜੋ ਤੁਧੁ ਸੇਵਹਿ ਸੋ ਤੂਹੈ ਹੋਵਹਿ ਤੁਧੁ ਸੇਵਕ ਪੈਜ ਰਖਾਈ ॥: Jo tudhu sevahi so tuhai hovahi tudhu sevak paij rakhaaee (sggs 758).
  • ਹਰਿ ਸੇਵੇ ਸੋ ਹਰਿ ਕਾ ਲੋਗੁ ॥: Hari seve so Hari kaa logu (sggs 1172).
  • ਤੁਧੁਨੋ ਸੇਵਹਿ ਜੋ ਤੁਧੁ ਭਾਵਹਿ ॥ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦੇ ਸਚਿ ਸਮਾਵਹਿ ॥: Tudhno sevahi jo tudh bhaavahi. Gur kai sabade sachi samaavahi (sggs 1067).
  • ਸੁੰਨ ਸਮਾਧਿ ਗੁਫਾ ਤਹ ਆਸਨੁ ॥ ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮ ਪੂਰਨ ਤਹ ਬਾਸਨੁ ॥ ਭਗਤ ਸੰਗਿ ਪ੍ਰਭੁ ਗੋਸਟਿ ਕਰਤ ॥: Sunn samaadhi guphaa tah aasan. Keval brahm pooran tah baasan. Bhagat sang prabh gost karat. (sggs 894).

— T. Singh